قندولکم

صدا میآید،
صدای نرم پای تو میاید.
از بامداد خزان
میشود فهمید
که برگهای خوشرنگ باغچه
تپش پاهای تو را
با آغوش رنگین می پیمایند.

یاری نامۆ

خاتونه‌که‌ی باب خاون زێر
په‌ره‌نگ له زێر
قۆلباخ له زێر
پاوانه زێر
دانیشتوی ناو پێنج نهوومی له ره‌نگی زێو.
نامه‌که‌تم له به‌ر ده‌مه،
حیکایه‌تی تۆم بۆ ئه‌کا،
بۆت نوسیوم:
“ خۆشم ئه‌وه‌یی ،
ده‌تپه‌ره‌ستم
شاسواری خه‌یالاتی رۆژ و شه‌وێی!”

یک تصویر

خوشكلكم، باور آواره‌ی من!
کدامین جادهٔ زمُخت خواب تو را می شکند؟
کدامین عابر عجول
بر پلکهای تشنهٔ خواب، قدم با تیشه میزند؟
به چی داری فكر میكنی ؟
به درس و نیمكت و كلاس
به دردهای مادر پیر، به پدری كه نداری ؟
یا به جاده،
یا شاید هم به دور دورها، که درد را تنها بگذاری؟

 بۆ سنور

بۆ ئه‌م كیژه گه‌نجه‌ی ناموس حوکمی له سه‌ردا و شه‌ره‌ف كوشتی.
***
کاتێ چاویان له تۆ دزی،
پاركی دایك سور داگه‌را.
ئالای هه‌لمه‌ت و قوربانی
له ناو بلێسه‌ی شه‌ره‌ف دا،
چلكن و بۆر، سوتێندرا.
سلیمانی،
بۆته شارێكی بریندار
هه‌مو رۆژێ
به‌شێكی لێ ده‌كه‌ن به گۆر.

اگر دنیا دست من بود

اگر دنیا دست من بود،
با آواز گیتار می زدم.
سیاست آدرسی نداشت،
مارکس شاید اپرا میخواند
لنین شراب سرو میکرد
استالین بجای کله زدن
در کنار میدان سرخ لبو می فروخت.
اگر دنیا دست من بود
بر سینه هر چهار راهی
یک گلستان گل می کاشتم
تا دختران خوشکلم برای نان گل نشوند.

سنور

تو خود چیزی نمی گوئی،
و من از لکنت یک حرف آویزانم .
در سرزمینی که خانه‌ات نیست،
بدون خود،
در زیر تلی از خاک آواره‌ای .
تو خود چیزی نمی گوئی،
و من
از بوی بد این خاک نمناک وطن،
خون استفراق میکنم.
تو خود چیزی نمی گوئی،
و من،
شرف را و ناموس را
زیر پایت خاک میکنم.

فراخوان

اگر روزى فرا خواندى
نام من را آخر بگذار!
که يك بغل پايان را من
از آغاز پیموده‌ام.

فردا

پاییز.
درخت.
برگ؟
به پیشواز فصلی دیگر.

دختران چیبوک

آخرین پیام،
نجوای نرمی بود در گوش خانه:
برمیگردم.
گامهای بجا مانده در کنار در،
دستهای آویزان در گردن فردا،
عروسکهای منتظر
تخته سیاه در مدرسه
و پدری در عمق متر پنجاه معدن ..

آخرین ترانه

رفیق من ،
این آخرین ترانه است.
دیروز که نامه‌ات رسید
نگاهِ سرد و مردهِ و
سفر ِتو به زیر صفر،
برای من بس است که من
تو آم دیگر در خانه نیست.
هم نوع من،

لحظه

در سکوت سرخ گیلاس شراب،
یاد را به فنا میخوانی.
و من در تو دوباره غرق میشوم،
پناهنده می پذیری؟

سرزمین من

زمین چه سنگین می چرخد،
زیر پایِ پایکوبانِ غرقه در خونِ آنکارا.
لبخند چه عریان می میرد بر لبِ کودکان بی پناه کوبانی.
نگاه چه سوگوار می بیند
چشمانِ زیبایِ خفته،
در پارک مادر، در سلیمانیِ.
اعدام چه ساده می بلعد،
رفیق من، مهاجرین افغانی.
***

یاد

آخرین هدیه
لبخندی سرخ و نگاهی سبز.
بعد از بند،
کوچه‌ای دیگر.
بازپسین یاد؟
دری نیمه باز،
نگاهی تهی و
لبخند بکر یک کودک.

جاده

هم زاد من ، دردی بود،
هادی راه.
هم راه من،
آوازی از جنس طغیان،
در گلو جراحی شد …
دستهایت را بگو،
طپش قلبم را معنا ببخشند.

مهاجر

زیر نور پریشان چراغ برق،
کودکی با دستهائی از جنس حریر ،
سیم خاردار مرز مرگ را،
تجربه میکند.
زیر باران غمگین صبح پاییزی،
مادری آبستن،
طفلش را جان می بخشد ،
و زمان را،
با پرواز سارهای هراسیده ،

ئۆغر

له سه‌ر سنگی شه‌لالی ده‌ردی ده‌ریا ،
به‌ره‌و رۆخا ده‌هێنی مێر منالێ،
شه‌پۆلی بێ قه‌راری دیلی شه‌و، با .
له ژێر تیشکی خه‌فه‌ت باری هه‌تاوا،
وه‌كو خونچه كه داخراون لێوانی،
به‌یانی، په‌یكه‌ری ئه‌شوا له ئاوا.
له باوه‌ش رۆخی ویشكی به‌ژنی زه‌ریا
ده‌پچرێنێ به‌رۆكی، دایكی شه‌یدا.

ته‌ون

هه‌مۆ رۆژێ هه‌تا شه‌وێ،
به ئه‌نگۆستی خوێن تێزام ،
گولی فه‌رشی سه‌دان ره‌نگی
خاوه‌نی زێر ده‌نه‌خشێنم .
دوازه پاییزه ته‌مه‌نم
دایك مردوو ، خوشك برسی
بێكاره باوكی ره‌به‌نم.

War

Sunset.
Explosions, shrieking.
She cried him a river.
A narrow, frozen country road,
Carrying a sorrowful mother .
War…

خوشكۆله نان فرۆشه‌كه‌م

وا هاوینه،
نیگا ئاسك ئاساكانت له دور ،
مه‌ودای نیوان ئاسمان و ئه‌رز
داره روته‌له‌كانی شار
كه هه‌ر وه‌ک خۆت بێ به‌رگ و تینون بریوه و
تاوی به‌تین سه‌ر كۆلمه‌كانت ئه‌نگێوێ و
شه‌مالی گه‌رم ،
هێدی هێدی‌، قژی تۆزاویت ئه‌بزێوێ.

کوبانی

به دلهره‌ یک بوسه میمانی
در اغوش اخرین دیدار.
در سکوت عمیقت
صدای سقوط زردبرگ پاییز پیداست.
به مکث زمان میمانی
مبهوت از بوسه اتشین بر پیشانی حرکت.
به لمس شبنم میمانی
بر لبانی مملو از لبخند .