کوبانی

به دلهره‌ یک بوسه میمانی
در اغوش اخرین دیدار.
در سکوت عمیقت
صدای سقوط زردبرگ پاییز پیداست.
به مکث زمان میمانی
مبهوت از بوسه اتشین بر پیشانی حرکت.
به لمس شبنم میمانی
بر لبانی مملو از لبخند .
باد از کدام طرف میاید که اینچنین می شوراند
رقص گل را در مسیر تجدید دیدارت .
به قلب زمان میمانی ،
در لحظه بازگشت خورشید به آغوش سرزمین منجمد.
به اتش یک بوسه میمانی ،
بر پیشانی کوبانی.

آرام

شاعر، نویسنده

نوشته های دیگر:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *